Καλώς ήρθατε στην τάξη μας! Πιάστε κι εσείς μια ακτίνα του ήλιου. Έχει τόσες πολλές! Σίγουρα θα βρείτε μια να σας ταιριάζει. Αρπάξτε την και ταξιδέψτε μαζί μας στη γνώση, στη φαντασία και στη χαρά! Αγγελική

Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2016

Είναι κανείς εκεί; Γιοστέιν Γκάαρντερ, ένας Νορβηγός συγγραφέας

Στο βιβλίο "Είναι κανείς εκεί;" Ο μικρός Γιόακιμ ανακαλύπτει μυστικά όπως: Υπάρχει ζωή σε άλλους πλανήτες; Αν ναι, ποια μορφή έχουν αυτοί οι ζωντανοί οργανισμοί και σε ποια κατάσταση βρίσκονται; Πώς έρχονται στον κόσμο και πώς μεγαλώνουν; (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου). Όπως ο ίδιος ο ήρωας του βιβλίου αναφέρει, εκτός από το Σύμπαν, αναρωτιέται, σαν ένας μικρός φιλόσοφος, και για το θαύμα της ζωής που ζούμε σ' αυτόν τον πλανήτη: "Ακόμα και τώρα που έχω μεγαλώσει, σκέφτομαι με δέος το σύμπαν, την απεραντοσύνη του κόσμου γύρω μου. Αλλά με το ίδιο δέος σκέφτομαι και το μυαλό μου, που είναι δικό μου, το προσωπικό μου σύμπαν".

"Ο Γιοστέιν Γκάαρντερ, ο νορβηγός συγγραφέας του φιλοσοφικού μυθιστορήματος «Ο Κόσμος της Σοφίας», είχε φιλοσοφικές απορίες από πολύ μικρός. Κάποια μέρα, θα ήταν επτά - οκτώ ετών, έτρεχε να προλάβει ένα λεωφορείο. Το μυαλό του ταξίδευε. Αναρωτήθηκε: «πώς είναι δυνατόν τα πόδια μου να τρέχουν ενώ το μυαλό μου να είναι αλλού;». Από τότε αυτό δεν έπαψε ποτέ να τον απασχολεί, μαζί με χιλιάδες άλλα ερωτήματα που γεννιόνταν κάθε τόσο στο ανήσυχο μυαλό του. Πρόσφατα, περπατώντας ένα πρωί στο Καρτιέ Λατέν, το μυαλό του έτεκε νέο φιλοσοφικό ερώτημα: «Αν οι μετεωρίτες δεν είχαν εξαφανίσει τους δεινόσαυρους, τι θα είχε γίνει;». Και η, κατά Γκάαρντερ, φιλοσοφική απάντηση με λογικά άλματα, καταλυτικό χιούμορ και κινηματογραφική, α λα Σπίλμπεργκ, φαντασία: «θα είχαν συνεχίσει να αναπτύσσονται, το ίδιο και το μυαλό τους, θα γίνονταν όλο και πιο έξυπνοι και σήμερα θα παρακολουθούσαν μαθήματα στη Σορβόννη!».
Δεν είναι τυχαίο που το μυθιστόρημά του «Το μυστήριο της τράπουλας» ξεκινά με την εισαγωγή: «Οι ανθρώπινες υπάρξεις πάντα έθεταν διδακτικά ερωτήματα». Και ο ίδιος προτιμά τις ερωτήσεις από τις απαντήσεις ­ ένδειξη, ίσως, της χαμένης για άλλους παιδικότητάς του. (Απόσπασμα από το http://www.tovima.gr)

Διαβάστε περισσότερα για το συγγαρφέα εδώ κι εδώ